در بی‌تابیِ نگاهت، تمامِ منطق را از یاد بردم؛ چنان در جستجوی تویی که گویی تمامِ هستی در یک کلمه خلاصه شده: مجنونِ حسینم. ای حسین، که نامت آرامشِ جانِ بی‌قرار من است؛ در دریای اشک و عشق تو غرق شده‌ام و تنها یک حقیقت در قلبم می‌تپد: من مجنونِ تو هستم. عقل از من رخت بربست و تنها بی‌قراریِ دل باقی ماند.